پرسش:

سلام آقای دکتر. من برای معرفی کاردرمانی و حیطه های خدمات رسانی آن به مدارس و پزشکان شهرم مراجعه کردم. مدارس خیلی استقبال کردند. با دو نفر از پزشکان عمومی هم صحبت کردم که یکی از ایشان به کار ما خیلی علاقمند شد ولی پزشک دوم پرسید فرق کاردرمانی با فیزیوتراپی چیست و ما واقعا چه افرادی را باید به شما ارجاع بدیم؟

 

 

پاسخ:

سلام همکار گرامی. با تشکر از سوال خوب و اقدام قابل تقدیر شما. همانطور که می دانید کاردرمانی (ارگوتراپی یا آکوپِیشنال تراپی) و فیزیوتراپی هر دو از رشته های توانبخشی هستند که حیطه های مشترک کاری زیادی دارند اما از ابزارهای گوناگونی برای درمان استفاده کرده و اهداف درمانی متفاوتی را نیز دنبال می کنند. کاردرمانی رشته ایست که به درمان “آکوپیشن” می پردازد. آکوپیشن به مجموعه فعالیتهایی اطلاق می شود که انسان از صبح تا شب یا به تعبیری در ۲۴ ساعت شبانه روز، مشغول انجام آنهاست. این فعالیت ها عبارتند از آموزش و تحصیل، بازی، کار، تفریح و فعالیت های اوقات فراغت و حتی خواب. بطور خلاصه هر کاری که کودک و بزرگسال از صبح تا شب به صورت هدفمند مشغول آن هستند، آکوپیشن (اشتغالات انسان) محسوب می شود. حال اگر هر عاملی انسان را از انجام هر یک از موارد فوق باز بدارد، کاردرمانی در کنار دیگر درمانهای پزشکی و توانبخشی وارد عرصه می شود. بطور مثال اگر کودکی نتواند در مدرسه به علت نقص توجه به آکوپیشن خود یعنی آموزش و تحصیل بپردازد، اگر خانم خانه دار نتواند به علت اختلال وسواس یا افسردگی از خود و فرزندان خویش مراقبت کند، اگر مردی دچار شکستگی استخوان های کف دست شود و از کار خویش باز بماند و یا اگر کودکی دچار آسیب مغزی شده و از انجام آکوپیشن خود یعنی بازی و کسب مراحل رشدی محروم شود، آن وقت کاردرمانگر برای رفع مشکلاتی که بر سر راه انجام این آکوپیشن ها (تحصیل در مدرسه، مراقبت از خود و فرزندان، امور کاری و حرفه ای، و بازی و کسب مهارت) وجود دارد، وارد عمل می شود. بازگشت مجدد فرد مراجع به اجتماع و افزایش استقلال او در زندگی و ارتقا مشارکت های اجتماعی فرد از اهداف اصلی کاردرمانی محسوب می شوند. ابزار کار یک کاردرمانگر “فعالیت هدفمند” است. فعالیت هدفمند به فعالیتهایی اطلاق می شود که کاردرمانگر پس از ارزیابی بیمار به قصد و منظور خاصی برای بیمار تجویز می کند، این فعالیت از فعالیتهای مورد علاقه بیمار بوده، لذا بیمار آن را با دل و جان انجام می دهد و به دنبال انجام آن کاردرمانگر به هدف درمانی که مدنظر قرار داده دست می یابد. در مثال بالا، برای بهبود توجه در کودک می توان به تجویز فعالیتهایی مثل خمیربازی، گل بازی، ساخت خانه با لگو پرداخت، برای خانم مبتلا به اختلال وسواس یا افسردگی از فعالیتهایی مانند خیاطی، سفالگری، نقاشی و کار با آبرنگ استفاده نمود، برای مرد مکانیکی که دچار شکستگی در ناحیه دست شده از خمیر بازی و باز و بسته کردن پیچ در اندازه های مختلف و برای کودک فلج مغزی از تکنیکهای خاص در قالب بازی برای کسب مهارتهای رشدی بهره گرفت. همکاران فیزیوتراپیست از ابزارها و تجهیزات خاص و نیز تکنیکهای اختصاصی برای افزایش دامنه حرکتی مفاصل، بهبود قدرت عضلانی، افزایش هماهنگی و دقت عضلات و نیز کاهش درد  مراجع بهره می گیرند. در حالیکه کاردرمانگران به علت اهمیتی که دست در انجام فعالیتهای روزمره زندگی دارد، روی مهارتهای حرکتی ظریف انگشتان دست (نقاشی کردن)، مهارتهای اداراکی-حرکتی (حل کردن پازل) و مهارتهای بینایی-ادراکی (بازی والیبال) بطور اختصاصی کار می کنند.

 

Related Posts

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *